خلاصه بايد گفت که دکتر احمدي‏نژاد کلاس و پرستيژ خيالي و ديسيپلين خودساخته‏ي بعضي مسؤولان سابق را بر هم ريخت و با حضور چهار ساله‏ي خود به عنوان خادم ملت، فرهنگي را احياء و نهادينه ساخت که قطعاً پس از او نيز استمرار خواهد يافت و رئيس‏جمهور شدن را براي هرکسي که هم‏چون خود او به اين فرهنگ پاي‏بند نباشد بسيار سخت و پردردسر خواهد نمود. زيرا دکتر احمدي‏نژاد در زاويه‏ي نگاه ملت ايران نسبت به مسؤوليت در جمهوري اسلامي تغيير اساسي ايجاد کرد و از اين پس مردم به شخصي کم‏تر از او رضايت نخواهند داد.
اين فرهنگ مسؤوليت‏پذيري در نظام اسلامي، همان فرهنگي است که ريشه در کلمات نوراني ائمه‏ي هدي(ع) دارد و از جمله رهبر معظم انقلاب با استناد به کلامي از علي(ع) اين فرهنگ را چنين تبيين مي‏فرمايند:
حضرت در جايى ديگر از نهج‏البلاغه مى‏فرمايد: «ان‏اللَّه تعالى فرض على ائمّة الحق ان يقدّروا انفسهم بضعفة النّاس»؛ يعنى صاحبان مناصب در نظام حق، حق ندارند خودشان را با اعيان و اشراف مقايسه کنند و بگويند چون اشراف و اعيان اين‏گونه خانه و زندگى دارند و اين‏طور گذران مى‏کنند، پس ما هم که صاحب اين منصب و اين مسؤوليت در جمهورى اسلامى يا در نظام اسلامى و حاکميت اسلامى هستيم، سعى کنيم مثل آنها زندگى کنيم؛ يا اين‏که چون رؤسا و مسؤولان و وزراى کشورهاى ديگر در نظامهاى غير الهى و غير حق اين‏طور زندگى مى‏کنند، اين‏طور خوشگذرانى مى‏کنند و اين‏گونه از امکانات مادى استفاده مى‏کنند، ما هم بايستى همان‏طور زندگى کنيم؛ نه. حق ندارند زندگيشان را با اعيان و اشراف و متمکّنان و يا با منحرفان اندازه‏گيرى کنند. پس با چه کسانى بايد زندگىِ خودشان را اندازه بگيرند؟ «ان يقدّروا انفسهم بضعفة النّاس»؛ با مردم معمولى، آن هم ضعيفها و پايين‏ترهايشان. اين فرهنگ غلطى است که هرکس در مسؤوليتهاى دولتى به مقام و مسؤوليتى رسيد، بايد فلان طور خانه، يا فلان طور وسيله رفت و آمد، يا فلان طور امکانات زندگى داشته باشد؛ نه، دستور اميرالمؤمنين اين نيست؛ آن حضرت در نامه ديگرى به اشعث‏بن‏قيس مى‏فرمايد: «و انّ عملک ليس لک بطعمة ولکنّه فى عنقک امانة»؛ يعنى اين مسؤوليت و منصبى که در نظام اسلامى دارى، طعمه و سرمايه و کاسبى نيست - اشتباه نشود - مسؤوليت در نظام اسلامى بارى بر دوش انسان است که بايد آن را به خاطر هدف و نيّتى تحمّل کند. برداشت صحيح از دولت اسلامى و مسؤوليت اسلامى اين است.